คนบางคนเหมาะที่เกิดมาเพื่อให้เรา"รัก"แต่ไม่เหมาะที่จะร่วมชีวิตด้วย...

บางครั้งความรักก็เข้ามาหาเราเพื่อให้เราเรียนรู้มิใช่ให้เราครอบครอง...

ไม่ผิดหากจะรักคนมีเจ้าของแต่จะผิดหากเข้าไปทำหน้าที่ซ้ำซ้อนคนอีกคน...

หน้าที่ของความรักคือการเดินไปมอบความรักและยืนเฉยๆ เพื่อรับมัน

ไม่ใช่การดิ้นรนเพื่อให้ได้มา...
ในห้วงรักการถูกรัก มันสุขใจ การมอบความรัก มันอิ่มเอม

และเมื่อได้รับการปฏิเสธ มันทรมาน...
ความรักจะเกิดขึ้นเมื่อเกิดการถ่ายเทพลังอันอ่อนโยนของคนสองคน...

ความรักมิใช่การเข้าไปเป็นชีวิตเขาแต่คือการเข้าไปอยู่ข้างๆชีวิตเขา...

ผู้ชายแสดงความรักด้วยการกระทำขณะที่ผู้หญิงอยากรู้ว่ารักจากคำพูด..